Ben Mecnun'um deyü, göğsünü germe Ol Leyla bulunmaz, çöl olmayınca Kays kalayım deyüp meydana girme Şerbet içirmezler, hal olmayınca Ben Bülbülüm deyü dava güdersin Gülü de kandırıp yalan söylersin Gülistan bahçesi seni neylesin Karga gibi ötüp ses olmayınca Mecnun olan bilir, Leyla özünü Aşık isen dinle Arif sözünü Pak eyler yüreğin, yakar közünü O gönül de haset, kin olmayınca Faş etme sırrını kendin bilmeze Sırrın alıp söyler nadan ehline Koşar her köşede uçkur çözmeye Bir kişide namus ar olmayınca Gülün dikenini söker düzenbaz Korkar dikeninden çekemez hiç naz Leyla hiç kanarmı behey hokkabaz Şol Mecnun da olan aşk olmayınca Ben Leylayım diyen düşmez dillere Bülbül güle hayran, gülde bülbüle Buz edip dilleri, söver gönüle Eyvah bir yürekte nar olmayınca Çelebi'm yanıyor bak gündüz gece Aşk derler adına, bir garip hece Bir yalnızlık çöker, her yaşta bile Bir buse verecek yar olmayınca //Mustafa Çelebi