Düş defa eriyor yüreğim, solunda ‘sen çıkmazı Sardunya ve papatya kokmuyor aşk Sarılıp uyumak çaresiz Gidiyorsa sevgililer, bakıyorsan ardından... Ipıssız yalnızlık Ürkek ve kırmızı, dumanla yeller Ruhuma inen aşkın karalığında yankılanıyor (Sallantıda hayalim) Baharın yaprakları giriyor mevsimime, içimdeki düşlere Sokak taraflarımı kara kışa teslim eden ruhum Senin için zifiri kuyularda bekliyor Nerdeydin bilinmezim Aşkın içimde büyüyor, ben aşkın içinde büyüyorum Sen hala küçük çocuksun, Bir avuç şeker alıp, kaybolanlardan Sus paylarımı yankılıyor gökyüzü evim Elimde renkli bir uçurtma İçinde sana dair anılar yazılı Gidişinin şiirleri Kalbimin üstüne elimi koyduğum aşk, Düşmüyor ayın ritminde Güneşin acılı tarafından Son kez sevda, Son kez karalık Ipıssız yalnızlık Son kez bir kuşun yuvası bu kadar dalgın, Son kez birlikte konuyor evlatlarıyla Uzaktan bakan bir yaşlı gözün Balkon sevdası Elinde aşk, Dilinde aşk, Son nefesinde kalbini aşkla tazeliyor Yedide de aynı, yetmişte de Aşk hala büyüyor, Biz yaşlanırken bile Son kez üşüyor yüreğim bu denli, Babanın şefkatiyle gül kokan ismimi İçimi alan sonsuzluğu yok ediyor Ve bir rüya sona eriyor Aşk galiba büyüdükçe büyüyor Ama seni hala bilmiyor... Kim bilir kaç surete elini sürdün Kim bilir kaç el yüreğine düştü Bu son Son oluyor artık Kendine iyi bak, küçük çocuk Son kez akıyor avuçlarıma t/adın Son kez yürüyor ardından adımlarım Son kez aşk, Son kez ‘sen...