Sen ve ben aramıza giren ve'yi düşünürken






‘Biz' kelimesi boynu bükük duruyor bak...

 

Küllerinden ateş diriltmekti uzaklığın.
Pervane olup ateşine düştüm.
Yandıkça çoğaldım yandıkça azımsadım sensiz geçen günlerimi.
Ömrümün noktası… gelmezsin bilirim… yollarım dar gelir adımlarına.
İşte hep bu yüzde…

Acının dağlandığı anlar vardır…

Aramaya gerek yok, o gelir bulur…

Beraber gidilen bir lokantanın kapanması bile üzüntüdür…

Veyahut lokantanın yerine dükkânı çiçekçinin tutması…

Gözyaşından çorba olmaz ama…

Dilin, …

Kendine iyi bak” bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde...

"Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de.…

Yâr yardı yüreğimi, ben; sen kanadım... Ne Leyla'ya Mecnun kalabildim senin varlığında, nede kendimi atabilecek bir kuyu bulabildim yokluğunda... Ben ne dağlar delecek kadar aşıktım, nede uğruna ölünecek kadar maşuk..…